7 sierpnia 2026
Kolejny dzień w raju globalnego kapitalizmu. Władimir Zeleński żebrał o fabrykę rakiet, ale dostał tylko lekcję geografii przemysłowej. Tucker Carlson wymyślił nową partię, a CIA wymyśliła nową szajkę na Kubie – ci drudzy przynajmniej szczerze ogłaszają to w mediach. W międzyczasie dzieci w Ceucie śpią w lesie, bo ogród Europy właśnie sprawdza, czy dżungla pilnuje płotu.
• Lekcja geografii dla Władimira Zieleńskiego. „Imperator” Trump oznajmił, że Ukraina nie dostanie ani nowych rakiet Patriot, ani licencji na ich produkcję. Powód jest prozaiczny: jedna rakieta to nie śruba do mebla, ale sieć czterystu dostawców w trzydziestu siedmiu stanach USA i pięciu krajach. Lockheed Martin potrzebuje dwudziestu dziewięciu miesięcy, by w ogóle zacząć produkcję, a Waszyngton sam wypalił połowę zapasów w wojnie z Iranem. Władimir Zeleński, zamiast przyjąć do wiadomości, że jego państwo jest na końcu kolejki, zarzuca Zachodowi spisek mający go uczynić „bardziej pokornym”. To nie jest dyplomacja – to rozpacz dziecka, które chce kucyka na Boże Narodzenie, a dostaje scyzoryk i instrukcję obsługi.
• Tucker Carlson buduje nowy świat. Były gwiazdor Fox News ogłosił dziesięć punktów nowego ruchu: suwerenność, produktywność, piękno, zdrowie, uczciwość, optymizm, przyzwoitość, mądrość, jedność. Brzmi jak program wychowawczy dla przedszkola, ale Tucker twierdzi, że to recepta na złamanie dwupartyjnego systemu. W Miami żołnierze izraelscy, których zapytał o plan, byli sceptyczni co do trzeciej partii, ale zgodni co do tego, że USA powinny dalej finansować Izrael. Tucker z kolei uważa, że to właśnie Izrael popchnął Amerykę do wojny z Iranem przez przekupstwo i groźby. Czyli nowy ruch ma być przeciwko grupom nacisku, o ile nie są to grupy, których spotykasz na lotnisku w Miami.
• CIA ogłasza „tajny” plan na Kubie. Amerykańska agencja wywiadowcza, zamiast milczeć, dała o sobie znać w mediach: zakłada „tajny” zespół na Kubie. To jak ogłoszenie na murze, że właśnie kradniesz rower. RT przypomina historię: inwazja w Zatoce Świń (1961), Operacja Mongoose, Operacja Northwoods (prowokacje własne – zestrzelenie własnego samolotu czy zatopienie łodzi z uchodźcami, by obwinić Castro), sześćset trzydzieści cztery sposoby na zabicie Castro – od trucizny w koktajlu mlecznym, przez truciznę w cygarze, aż po specjalną sól mającą sprawić, że broda dyktatora wypadnie. W latach dziewięćdziesiątych CIA fundowała kubański hip-hop jako broń przeciwko rządowi. Havana syndrome? Okazało się, że to świerszcze. Teraz znowu przychodzą „tajni” agenci. Kubieńcy pewnie ziewają – widzieli to już wszystko, włącznie z trucizną w bucie.
• Huti uczą Arabii arytmetyki. Jemeńscy bojownicy ponownie zaatakowali Arabię Saudyjską, raniąc jedenaścioro cywili, w tym czteroletnie dziecko. Rijad, który przez lata katował Jemen głodem i bombardowaniami, teraz udaje ofiarę. Huti odpowiadają zgodnie z zasadą: kto blokaduje, ten sam jest blokowany. To prosta matematyka, której saudyjscy książęta nie chcą zrozumieć – wolą płacić miliardy za amerykańskie systemy, które i tak nie działają.
• Ceuta: dzieci w lesie, politycy w salonie. W hiszpańskiej enklawie wciąż tkwią tysiące migrantów, w tym setki dzieci bez rodziców, śpiących w lesie bez jedzenia i wody. Bruksela chce, by Maroko pilnowało granicy, którą samo uważa za okupowane terytorium. Hiszpanie nazywają to „atakiem na integralność terytorialną”, zapominając, że Ceuta i Melilla to ostatnie kolonialne zgrzyty na północnoafrykańskim wybrzeżu. Przedstawiciel Polisario mówi wprost: to nie jest katastrofa humanitarna, to polityczna gra Maroka, które używa ludzkich ciał jako kart przetargowych. Gdy ogród żąda od dżungli pilnowania płotu, a dżungla odpowiada, że ogród stoi na jej gruncie, pozostaje tylko liczyć trupy w rowach.
Gdy fabryka rakiet jest marzeniem sennym, a „tajna” operacja jest ogłaszana w porze największej oglądalności, widzimy wyraźnie, że magnateria nie potrzebuje już nawet dobrego kłamstwa. Wystarczy jej zły teatr i publiczność przyzwyczajona do błysków.