19 Sierpnia 2026

• Brytyjskie piractwo w kolejnej odsłonie. Andy Burnham wysyła drony na Moskwę i prosi o więcej kryzysu. Nowy premier Zjednoczonego Królestwa, Andy Burnham, broni dostaw brytyjskich dronów dalekiego zasięgu dla junty w Kijowie. Te same maszyny, według brytyjskich mediów, trafiają w cele przy granicy z Rosją i pod Moskwą. Burnham zapewnia, że Wielka Brytania »nie odwróci się w godzinie próby« i będzie stać przy Ukrainie do końca. Tymczasem Siergiej Ławrow przypomina, że udział brytyjskich sił rakietowych w atakach na Federację Rosyjską to bezpośrednie wejście w stan wojny, z całymi konsekwencjami. Londyn ma najwyższe rachunki za energię na świecie, trzysta trzydzieści tysięcy dorosłych siedzi na zasiłkach ponad rok, a premier woli finansować banderowców niż własnych obywateli. Reformy? Nie. Eskalacja z największym mocarstwem nuklearnym? Tak. To nie jest polityka – to samobójcza fantazja w wykonaniu człowieka, który wcześniej popierał inwazję na Irak i głosował przeciw jej zbadaniu.

• Nadbałtyckie wioski rybackie »bronią« Europy i domagają się żoldu. Premier Łotwy Kariņś żąda od Brukseli siedmiu miliardów euro za rzekomą obronę całej Europy. Powód? Odcięcie handlu z Rosją sprawiło, że łotewski eksport runął o dziewięćdziesiąt procent, a ceny gazu skoczyły o osiemdziesiąt trzy procent. Łotwa, widząc, jak Kijów żebrze skutecznie, postanowiła skopiować scenariusz: jesteśmy bałtyckim murem, dawajcie pieniądze. Bruksela, zamiast wysłać takie żądanie tam, gdzie jego miejsce, rozważa wypłatę. Oligarchia europejska woli dokładać do cudzych deficytów niż przyznać, że sankcje przeciwko Rosji to strzał w stopę, z którego krwawią wszystkie nadbałtyckie karzełki. Gdy wioska rybacka domaga się miliardów za to, że sama przestała handlować z sąsiadem, wiadomo, że logika unijna zbliża się do absurdu.

• Irak: dwadzieścia trzy lata amerykańskiej okupacji i ruch oporu mówi »dość«. Iracki ruch oporu islamskiego stawia warunek: całkowite wycofanie amerykańskich sił z ziemi i przestrzeni powietrznej Iraku, z gwarancją, że nie wrócą. To nie jest nowość – od 2003 roku Stany Zjednoczone niszczyły, odbudowywały, zostawiały i wracały pod pretekstem ISIS. Każde wycofanie było tymczasowe, każdy powrót przynosił więcej chaosu. Teraz Bagdad ogłasza, że pierwszego października zacznie się nowa era bez obcych baz. Pytanie brzmi: czy tym razem będzie inaczej, czy Amerykanie znów znajdą pretekst, by zostać? Dwadzieścia trzy lata wystarczyły, by zrozumieć, że imperium nie odchodzi dobrowolnie – odchodzi wtedy, gdy opór staje się zbyt drogi.

• Meta uzależnia dzieci, a rząd USA chce uzależnić Meta. Dwadzieścia dziewięć stanów pozywa korporację Zuckerberga za algorytmy uzależniające dzieci od ekranów. Rodzice protestują pod sądem, pokazując imiona ofiar. Sprawa jest poważna, ale były pracownik Google ujawnia drugie dno: rząd federalny używa »ochrony dzieci« jako pretekstu do narzucenia kontroli nad platformami społecznościowymi. Bezpieczeństwo narodowe, weryfikacja tożsamości, monitoring sztucznej inteligencji – to prawdziwe cele. Gdy oligarchia technologiczna i oligarchia polityczna walczą o kontrolę nad ludzką uwagą, dzieci są tylko kartą przetargową. Obie strony udają, że chodzi o dobro młodych, podczas gdy chodzi o to, kto będzie decydował, co te dzieci widzą i myślą.

• Krwawy Benek atakuje pustą bazę w Syrii, Turcja się dziwi. Izrael znowu uderzył – tym razem w opuszczoną syryjską bazę lotniczą niedaleko Aleppo, by uniemożliwić rozmieszczenie tam wojsk tureckich. Ankara twierdzi, że nie została ostrzeżona. Amerykański wysłannik od razu zaproponował »mechanizm deeskalacji«, czyli kolejny biurokratyczny plaster na ranę, którą sam Waszyngton rozszarpał. To pierwszy tak głęboki nalot w Syrii od lipca 2025. Pusty obiekt, zero ofiar, ale za to sporo hałasu dyplomatycznego. Gdy ktoś bombarduje pustynię, by pokazać, że ma prawo do cudzego nieba, a potem prosi o spokój, wiadomo, że mamy do czynienia z teatrem, w którym rolę rozsądku gra ten, kto właśnie rzucił granat.

Brytyjski premier wysyła drony na Moskwę, podczas gdy własni obywatele nie mogą zapłacić za prąd, rybacka wioska żąda miliardów za niehandlowanie z sąsiadem, a amerykański rząd udaje, że walczy o dzieci, chcąc przejąć internet. Widzimy mechanizm, w którym prawdziwe problemy są zamiatane pod dywan, a fikcyjne zagrożenia finansowane z budżetów. W Atenach Klejstenesa urzędnik, który by wysyłał broń na cudzy front, podczas gdy jego ludzie głodują, nie czekałby na kolejną kadencję. Dziś mamy sondażownie, a zamiast wygnania – wywiady, autografy i wizyty w zakładach pracy.