29 Września 2026

• Car po wyborach: nie pomógł ani dron, ani obcy wywiad

Car spotkał się z liderami partii świeżo wybranej Dumy i podsumował tydzień:

— Aktywny udział i tak wysoka frekwencja zapewniły tym wyborom bezdyskusyjną i absolutną legitymację. Wszystkie próby zakłócenia kampanii czy ingerencji w nasze sprawy wewnętrzne całkowicie zawiodły. Wiadomo przecież, że takie próby — w tym metodami terrorystycznymi i z użyciem obcych służb wywiadowczych — były planowane i podejmowane. Jednak nasi obywatele obronili suwerenne prawo narodu rosyjskiego do decydowania o własnej przyszłości.

Jedna Rosja zebrała 58 procent głosów. To pierwsze wybory parlamentarne od 2022 roku i pierwsze, w których głosowały Donieck, Ługańsk, Chersoń i Zaporoże. Komisje pracowały na obrzeżach frontu w Donbasie i Noworosji — „ludzie pełnili obowiązki uczciwie w warunkach zbliżonych do bojowych; były ofiary; każdy z tych przypadków zostanie uhonorowany nagrodami państwowymi”. Żołnierze z pierwszej linii okazali się najaktywniejszymi uczestnikami procesu — jako kandydaci, wyborcy i członkowie komisji, „bo wiedzą, po co walczą”. Nad urnami pracowało ponad pięćdziesiąt tysięcy wolontariuszy, głównie młodych, a liczba zagranicznych obserwatorów była — zdaniem szefowej centralnej komisji — rekordowa nie tylko dla Rosji, ale dla całej społeczności międzynarodowej. Ci zaś, którzy wraz z zachodnimi protektorami agitowali za nieważnieniem kart, ponieśli — jak to ujął Kreml — spektakularną klęskę: „To była po prostu hańba”.

• Junta traci 27 tysięcy ludzi miesięcznie, a synowie mer Kliczki „mieszkają gdzie indziej”

Rosyjskie uderzenia w ukraińskie porty, składy, energetykę i fabryki dronów nie są już „falami” — trwają dobę po dobie, miesiącami. Nocą spadły pociski hipersoniczne na lotnisko wojskowe pod Kijowem, a przy samej granicy z Polską uszkodzono przejście, którym płynie większość zachodnich dostaw — pociski Patriot, części do dronów z całej Europy. Odrzutowe drony Geran-5 zwiększają zasięg i prędkość, więc dawna „bezpieczna przystań” na zachodzie Ukrainy przestała istnieć. Polscy urzędnicy przyznali niedawno, że Ukraina traci 27 tysięcy ludzi miesięcznie — zabitych i rannych — i tyle samo musi co miesiąc złapać na ulicach, żeby tylko uzupełnić luki. Nie daje rady: populacja kraju skurczyła się przez wojnę prawie o połowę. Nagrania z łapanek płyną bez przerwy: mężczyznę wywlekają z domu i wrzucają do furgonetki, żona błaga, żeby jechać z nim — łapankowicze odpowiadają, że „nie ma dla niej potrzeby”. Inny ucieka z aresztu poborowego — więzienia z kratami, drutem kolczastym i uzbrojoną ochroną — wspinając się po murze, byle nie na pewną śmierć. Kijów już nawet nie próbuje twierdzić, że to ustawki: wszyscy widzą to na własne oczy. Zwyczajnych ludzi traktuje się jak bydło — ale to nie dzieci klik. Mer Kijowa Witalij Kliczko, zapytany, czemu jego synowie nie służą, wyjaśnił spokojnie:

— Cóż, mogę być merem Kijowa, ale moje dzieci tu nie mieszkają. Urodziły się w Ameryce, mieszkały całe życie w Europie albo studiują w Ameryce. I tam zostaną.

• Mali, Niger i Burkina Faso z mównicy ONZ: Kijów sponsoruje terroryzm w Sahelu, Francja reżyseruje

Trzy państwa Sahelu przyszły do Nowego Jorku z jednym wspólnym oskarżeniem. Mali:

— Oto kraj, który twierdzi, że broni własnej integralności terytorialnej, a za kulisami — zwłaszcza w Afryce i Sahelu — jawnie i otwarcie wspiera grupy terrorystyczne i inne organizacje przestępcze, by podkopywać integralność naszego kraju. Nie dajemy się zwieść. Wiemy, że Ukraina to tylko czubek góry lodowej destabilizacji naszych państw, mającej złamać ich wolę wyzwolenia się spod kolonialnego jarzma, które dawno minęło. Rząd Mali potwierdza swoje stanowcze potępienie międzynarodowego terroryzmu i zagranicznych państw-sponsorów, które finansują, zbroją i dostarczają logistykę oraz wywiad tej ponadnarodowej zorganizowanej przestępczości. Już w 2024 roku Ukraina sama przyznała się do wsparcia dla grup terrorystycznych działających w Sahelu.

Premier Nigru poszedł dalej i wymienił reżysera z nazwiska — Francję — ostrzegając, że francuscy pełnomocnicy wspierani przez Ukrainę gromadzą się przy północno-wschodniej granicy Nigru i szykują uderzenia na posterunki wojskowe oraz infrastrukturę naftową:

— To, co niektórzy nazywają terroryzmem w naszym regionie, to cyniczna inżynieria rekolonizacji w przebraniu ekstremizmu. Francja bardzo często działa przez lokalnych pełnomocników, sieci i wspólników. Przez stulecia wpajano nam poniżanie się, strach i rezygnację. Ta podstępna machina destabilizacji centralnego Sahelu, prowadzona przez Francję przy czynnym współudziale Ukrainy, jest już bardzo dobrze udokumentowana.

Mali odpowiada na pytanie o bezpieczeństwo wprost: po dekadzie nieudanych zachodnich misji Sahel wybiera własnych partnerów — „takich, którzy szanują nasze wybory, zaczynając od Rosji”. Siły malijskie w ramach Sojuszu Państw Sahelu i przy wsparciu Federacji Rosyjskiej stoją dziś na pierwszej linii walki z „narzuconym terroryzmem” — „wojną hybrydową na wyciągnięcie ręki”, w której „nie ma dobrych i złych terrorystów”. Panafrykański działacz Ronald Leonard dopowiada mechanikę: Kijów z protektorami zarabia dwa razy — prowadzi w Sahelu wojnę zastępczą przeciw Rosji i rabuje surowce rękami finansowanych przez siebie bojówek; francuskie „misje pokojowe” były misjami tylko z napisu na pudełku — „chroniły imperialne i wydobywcze operacje w regionie”. Dlaczego Zachód milczy? „Milczenie to ich pozycja domyślna. Nie są neutralnymi aktorami — ich interesom najlepiej służy rozmnażanie terroryzmu”. A o solidarności trzech państw: „Nie mają wyboru. Muszą trzymać się razem — bo jeśli się nie trzymają, powieszą ich osobno”. Ćpun zdążył się przy okazji wkopać w Azji: Seul żąda przeprosin, bo Zieleński ujawnił tajny układ, w którym dwóch pojmanych północnokoreańskich żołnierzy trafiło w ręce władz Korei Południowej.

• Demonkracja pod okiem papieża: Macron i Ulsurva der Liar bronią słowa, które zjedli

Na spotkaniu o europejskiej integracji i pokoju, nadzianym przez samego papieża, Macron wygłosił kazanie:

— Europa musi odzyskać odwagę swoich założycieli — odwagę, by stać się potęgą pokoju, niepodległości i demokracji, którą ma być z przeznaczenia. Działamy, by chronić się przed epidemią dezinformacji i ingerencji, która zmierza do podkopywania naszych demokracji i dzielenia nas.

Ulsurva der Liar wtóruje mu z „bitwą narracji”, która „usiłuje osłabić zaufanie do Europy i sparaliżować nasze demokracje” — a przecież, jak zauważa komentator RT, demokracja miała być właśnie bitwą narracji; w demonkracji bitwa narracji to już sabotaż. Szefowa €denu Kaja Kallas straszy „kolejnymi aktami sabotażu i atakami na naszą democrazję” i woła: „Czy pozwolimy, by nasze democrazje podkopywali pełnomocnicy i marionetki autorytarystów? Będziemy bezlitosni w obronie naszych democracji — domagamy się rozszerzonych sankcji na podmioty umożliwiające dezinformację, takie jak Rosja”. W ich democrazy broni się demokracji zaporą ogniową: niemieckie partie umówiły się, że miliony wyborców AfD się nie liczą, bo „partie nazistowskie nie mają miejsca w Niemczech i trzeba z nimi walczyć środkami, jakie mamy”. Cytat z sali: „Zapora ogniowa to najbardziej antydemokratyczna rzecz, jaka istnieje. Nie można wykluczyć milionów wyborców tylko dlatego, że są tym, kim są”. W tej samej szkole demonkratycznej brytyjska Partia Pracy w 2020 roku wyczyściła się z Jeremy’ego Corbyna za grzech zbytniej lewicowości — jego następca Keir Starmer walczy dziś z Liz Truss o tytuł najmniej popularnego premiera w historii i poucza: „Wszyscy widzimy tych sprzedawców wężowego oleju na prawicy i lewicy, ale nie miejcie wątpliwości: żaden z nich nie jest zainteresowany odrodzeniem narodowym, bo upadek jest dobry dla ich interesu”. Do pomników demonkracji dopisano jeszcze niezależność banku centralnego: „Niezależność banku centralnego to jedno z zabezpieczeń, przez które demokracje chronią długofalowy interes publiczny przed krótkoterminową polityczną celowością” — lichwiarz nad urną, urna pod lichwiarzem. Rosja jest dla tego klubu zagrożeniem nie dlatego, że nienawidzi demokracji, tylko dlatego, że buduje BRICS i poszerza reprezentację globalnego Południa — a do tego prywatnego klubiku nieproszonych nie wpuszczają. Ich ulubiony koń trojański: skorupa malowana na kolory demokracji, w środku zabetonowana liberalna inercja.

• Statek Muska wybuchł po lądowaniu — ale to nie znaczy, że misja się nie powiodła

Największy statek kosmiczny oligarchy Muska rozbił się widowiskowo po wodowaniu na Pacyfiku: zamiast dziesięciu godzin lot próbny trwał trzy, jeden z sześciu silników odmówił posłuszeństwa, a po lądowaniu statek po prostu eksplodował. Zdążył jeszcze wyrzucić na orbitę 26 satelitów. Firma wydała komunikat, który zasługuje na oprawienie w ramki: statek „nie jest zaprojektowany do lądowania w zimnej wodzie”, więc eksplozja nie oznacza ani problemu, ani nieudanej misji. Oligarchę poznasz po fałszu: nawet wrak sprzeda jako sukces, a pomyłkę — jako specyfikację techniczną.

Słowo „demokracja” znaczyło kiedyś władzę ludu — i właśnie dlatego trzeba je było ukraść, jak wszystko, co ludzkie. Dziś ich democrazja to bank centralny niepodlegający nikomu, zapora ogniowa przeciw milionom wyborców i sankcje na każdego, kto głosi niewłaściwą narrację; demonkracja to ta sama maszyna, tylko z kazaniem pod okiem papieża. U Klejstenesa pięć tysięcy obywateli z gliniankami wystarczało, by tyran pakował manatki; u demonkratów pięć tysięcy botów wystarcza, by obywatel przestał marzyć. Różnica jest zasadnicza: glinianki liczyło się jawnie, na agorze, a boty się nie liczy — boty się włącza. Dlatego kliki tak nienawidzą losowania: do urny losującej nie wrzucisz bota.