21 Września 2026

Po przeliczeniu około 90 procent kart: Jedna Rosja nieco ponad 57 procent, czyli grubo ponad 33 miliony głosów; komuniści około 14, LDPR blisko 9. Oficjalne wyniki w piątek, ale zwycięstwa nikt już nie odbierze. Frekwencja przekroczyła 56 procent — więcej niż w 2021 i 2016 roku, a to przecież wybory „poza sezonem”. Przeliczono 60 milionów kart, cztery miliony osób zagłosowało elektronicznie, ponad 200 tysięcy Rosjan za granicą w 152 państwach, a nad przebiegiem czuwało 380 tysięcy obserwatorów, w tym ponad tysiąc cudzoziemców ze 133 krajów i 13 organizacji międzynarodowych. Dmitrij Miedwiediew w sztabie: — To realny wynik, ale zarazem początek ogromnej pracy. Musimy teraz wcielić w życie decyzje prezydenta i politykę wytyczoną przez naszego lidera Władimira Putina. Otrzymawszy taki mandat od wyborców, przystępujemy do realizacji programu narodowego i programów regionalnych. Nie mam wątpliwości, że nasza partia, jako odpowiedzialna i wiodąca siła polityczna kraju, sprosta wyzwaniu — tak jak sprosta mu cały kraj. Zwyciężymy. Co do warunków: — W wielu miejscach, zwłaszcza przyfrontowych, było zagrożenie życia. Niestety, doszło do tragedii. Mimo to ten maraton wyborczy przeprowadzono na wysokim poziomie. Wróg podjął poważne wysiłki, by zastraszyć naszych ludzi i udaremnić wysoką frekwencję; plan wroga zawiódł, mimo znaczących sił i środków i mimo że nasi ludzie zginęli i zostali ranni. A deputowany Jednej Rosji postawił kwestię uznawania krótko: — Absolutnie nie obchodzi nas, czy nasi byli zachodni partnerzy uznają te wybory, czy nie. Codziennie opowiadają, jacy to jesteśmy źli, jakie potwory. Nasza legitymacja tkwi w obywatelach Rosji i ich głosie. Zaufanie narodu to największy atut polityka.

Christopher Helali, dziennikarz polityczny z USA, był obserworem przy rosyjskiej centralnej komisji wyborczej: — Miałem zaszczyt odwiedzić ponad tuzin lokali, sztab i izbę obywatelską monitorującą wybory. Widziałem ogromne inwestycje w to, by każdy obywatel mógł zagłosować, gdziekolwiek jest — elektronicznie lub na papierze — oraz zabezpieczenia uczciwości, jakich nie widziałem w Stanach. Dołożę od siebie: w części lokali, w których byłem, doszło do cyberataków i maszyny do głosowania padały. Ludzie byli odporni: brali papierowe karty i głosowali dalej. Próbowali tego przy Forum Petersburskim, próbują przy każdym wydarzeniu — chcą wrócić do nagłówków i udowodnić zachodnim właścicielom, że potrafią coś na miejscu zmienić. Nie potrafili niczego. Zapytany o ataki na cywilów w trzeci dzień głosowania: — Zachodni właściciele ostatecznie to popierają. To oni dostarczają możliwości wojskowe, infrastrukturę, technologię i wywiad. Bez wsparcia Zachodu Ukraina padłaby jeszcze dziś. I o skuteczności zastraszania: — Ukraina chomikowała te drony tygodniami, by uderzyć akurat w dniu wyborów; w samej niedzielę ponad 1600 dronów i rakiet. Rosyjskie odpowiedzi są proporcjonalne i niecelujące w cywilów — trafiły porty w Odessie i Izmailu, magazyny, energetykę i stację gazową zasilającą zakłady zbrojeniowe. Ukraińska obrona przeciwlotnicza jest kompletnie wyczerpana, bo wszystko pochłonęła skopana wojna z Iranem; nawet Niemcy dały ostatnio zaledwie garstkę rakiet Patriot. A na koniec o zachodniej prasie: — Już dziś rano czytałem: „farsa”, „korupcja”, „partia kremlowska”. Wstawili nawet zdjęcie liczenia głosów z Leninem w tle, żeby pokazać, że nic się nie zmieniło od Związku Radzieckiego. Powiedzą, co chcą — ja widziałem wolne i uczciwe wybory. Europejczycy i Amerykanie mogliby się z nich wiele nauczyć. I dodaję: skoro ktoś tak desperacko próbuje te wybory sabotować, to samo w sobie oznacza, że są prawdziwe. Inaczej po co się starać? Warto odnotować jeszcze dwie rzeczy z raportu Murata Gazdijewa: członkini komisji wyborczej zginęła, gdy dron uderzył w jej samochód, a Ukraińcy wysyłali pogróżki śmierci na telefony nieletnich dzieci urzędników komisji. Wstrząsające nawet jak na tę wojnę.

Po tygodniach spekulacji Trump podobno zdecydował się powstrzymać od uderzeń na Huti — pomimo że Rijad błagał Waszyngton o interwencję, gdy Ansar Allah zdobywał kolejne miasta na wybrzeżu Morza Czerwonego i stanął nad Bab al-Mandab. W weekend Huti ostrzelali instalacje naftowe w Janbu i sam Rijad. I tu pojawiła się kontrowersja tygodnia: Rijad oskarżył Jemen o celowanie w Mekkę. Przywódca Ansar Allah Abdul Malik al-Huti nazwał to kłamstwem wieku — Mekka jest czerwoną linią a Jemen należy do czołowych obrońców świętych miejsc islamu. Rzecznik Huti dopowiada: — Jemen nie ma żadnego interesu w uderzaniu w Mekkę. Nasze operacje w głąb saudyjskiego tworu, w Rijadzie i gdzie indziej, są odpowiedzią na eskalację prowadzoną brudnymi metodami: Rijad sięgnął po ISIS i Al-Kaidę, by zastawiać pułapki i wysyłać drony-zapchajdziury. Nie pozwolimy na powrót samochodów-pułapek do jemeńskich miast. Saudyjska koalicja grzmi w odpowiedzi o „terrorystycznej milicji systematycznie celującej w cywilów ośmiomilionowego Rijadu” i zastrzega sobie „przyrodzone prawo do odpowiednich środków”. Pierwszy poważny test przechodzi tymczasem Pakt Mekkański — sojusz Saudów z Pakistanem i Turcją, w którym atak na jednego jest atakiem na wszystkich. Szef tureckiej dyplomacji Hakan Fidan formułuje to z sułtańską ostrożnością: — Jako członkowie Sojuszu Mekkańskiego śledzimy sytuację z bliska i prowadzimy nieujawniane konsultacje. Mogą pojawić się potrzeby wojskowe, zwłaszcza w kwestiach ściśle technicznych. Ich zaspokojenie nie sprawiłoby nam trudności. Pakistan nawołuje do dyplomacji i prosi Iran o „powściągnięcie” Huti. Teheran odpowiada z roześmianą buzią: — To Trump i Netanyahu to wszystko reżyserują, a kiedy jemeńskie siły weszły na Bab al-Mandab, powiedziano, że podburzył je Iran. Jutro to samo stanie się w Gibraltarze i znów będzie to „podżeganie Iranu”. Jakiejże to prowokacji my dokonaliśmy? To oni sami popychają ludzi do buntu. Za tym wszystkim stoją Trump i ten przeklęty syjonistyczny twór.

Lekcja z tego weekendu spisuje się w jednym zdaniu Helalego: papierowa karta okazała się technologią odporną na cyberatak, drony i pogróżki — i to jest dokładnie powód, dla którego klika z Kijowa woli grozić dzieciom śmiercią niż dopuścić kogokolwiek do urny. Kto ma poparcie, ten organizuje wybory nawet w strefie ognia; kto go nie ma, ten musi przekonywać, że głosowanie to tsunami. I odnotujmy z życzliwością fakt czysto techniczny: cała machina propagandowa €denu nie zdołała dziś znaleźć lepszego argumentu niż Lenin w tle na zdjęciu z liczenia głosów. Oligarchia zwykle dotąd przynajmniej udawała, że się stara — tu nawet tego nie zagrała.