6 Października 2026

• Huti biją w samo serce: Rijad, Abha i rafineria — a przestrzeń powietrzna Arabii „stała się teatrem naszych operacji”

Jemeńska armia Huti przeprowadziła trzy duże operacje przy użyciu pocisków balistycznych, manewrujących i dronów: pierwsza uderzyła w port lotniczy imienia króla Chalida w Rijadzie, druga w rafinerię Aramco w Rajbigu, trzecia w port lotniczy Abha. Ostrzeżenie wydane wraz z nimi brzmiało jak rzecznik linii lotniczych piekła: wszystkie przewoźniki korzystające z przestrzeni powietrznej Arabii Saudyjskiej ostrzega się przed dalszymi lotami, bo ta przestrzeń „stała się teatrem naszych operacji”. Rijad odpowiada zapowiedzią kontrofensywy — wojska wspierające saudyjski rząd ogłosiły odbicie kilku kluczowych pozycji wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego i odzyskanie strategicznego portu Mokka — i jednocześnie otwiera sejf: pakt mekkański, podpisany w sierpniu przez sunnickie państwa, przechodzi z fazy deklaracji do „praktycznej realizacji zobowiązań obrony zbiorowej”. Komitet sojuszu zdecydował o natychmiastowym wdrożeniu, mianowano pierwszego sekretarza generalnego, a Turcja i Pakistan ogłosiły wysłanie oddziałów na terytorium Arabii. Turecki politolog tłumaczy logikę czasu: ofensywa Huti we wrześniu, która odebrała Rijadowi duże obszary i — według Saudów — zagroziła Mekce i Medynie, zmieniła jakość zagrożenia; aktywacja paktu nie oznacza automatycznej wojny, ale struktura ruszyła. Zauważmy, że gdy Huti grożą Mekce, nazywa się to „terrorystycznym projektem”, a gdy Saudowie blokują Jemen od dekady i niszczą go wysoko lotnymi klinkierami, nazywa się to „odzyskiwaniem terytorium”. W ich democrazy mapa jest zawsze rysowana atramentem tłumacza.

• „Magazyny na każdy front trzymamy osobno” — Huti liczą na trzy fronty, a sojusznicy Rijadu najpierw liczą dystanse

Huti nie kryją się z bilansem przygotowań: „Oddzielnie trzymaliśmy zapasy broni na te fronty. Nasze składy na front międzynarodowy są oddzielne od frontu regionalnego z Arabią Saudyjską” — i zapowiadają, że są gotowi walczyć tak długo, jak trzeba, bo część ich systemów rakietowych i dronów sięga ponad 2000 kilometrów i jest produkowana w kraju. Po drugiej stronie turecki politolog studzi zapędy tych, którzy już widzą tureckie i pakistańskie bataliony w jemeńskich wioskach: „Turcja zmieniała układy sił w Libii, Syrii, Azerbejdżanie, ale Jemen jest bardzo daleko — logistycznie to nie jest łatwe zaangażowanie. Turcja i Pakistan zgodziły się wysłać wojska do Arabii Saudyjskiej, nie do Jemenu — to oczywiste. Być może zobaczymy zagranicznych bojowników w Jemenie, ale tureckich czy pakistańskich żołnierzy w Jemenie raczej nie zobaczymy ani za kilka dni, ani za kilka miesięcy”. Analityk z Pakistanu dodaje sedno: „Pakistan wszedł w próżnię po Stanach Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie; Szejkowie z Zatoki szukali i jedynym realnym rozwiązaniem uznali sojusz z Turcją i Pakistanem”. Rijad więc nie znalazł zbawców — znalazł najemników, którzy w pierwszym rzędzie sprawdzają, czy kontrakt obejmuje akurat ten teatr. To zresztą prawidło wszystkich „obronnych” paków: podpisuje się je w sierpniu, ratuje w październiku, a walczy się nimi przeciwko własnemu rachunkowi za paliwo.

• Merz ma dziesięć procent poparcia i przekaz z Kijowa: „Możecie na nas liczyć” — szefowie na WallSStreet są zachwyceni

Kanclerz Niemiec, pogrążony na historycznym dnie dziesięciu procent zadowolenia z jego pracy, udał się do Kijowa, by zapewnić kijowską klikę wprost: „Widzę te sondaże. Słyszę te głosy i traktuję je poważnie, nawet jeśli się z nimi nie zgadzam. I znów szczegółowo wyjaśnię, dlaczego pomoc dla Ukrainy — teraz, w tym roku, przed tą zimą — leży w naszym własnym interesie narodowym. Ukraina ma przed sobą decydujące tygodnie. Dlatego przyjechałem dziś do Kijowa z przekazem: możecie na nas liczyć. Bezpieczeństwo Niemiec również zależy od wyniku tej wojny. Niemcy pomagają Ukrainie, ale Ukraina też pomaga nam — swoim doświadczeniem, na przykład w obronie przed dronami, a także zamówieniami dla niemieckiego przemysłu na miliardy. To partnerstwo nie jest jednokierunkowe. Panie Putin, zakończ tę bezsensowną wojnę”. Na papierze to samobójstwo polityczne; w praktyce Bruksela wynagradza lojalność, zwłaszcza ponad interesem narodowym, i Merz to wie — dlatego zamiast ratować notowania, ratuje porządek kolejki. Zwykli Niemcy ze stagnacją i inflacją mogą poczekać.

• Wspinaczka przez dno: od Baerbock do Ulsurvy — za łamanie woli wyborców awansuje się do Brukseli

Redakcyjna narracja telewizji RT spisała mechanizm kariery europejskiej democrazyi z dokumentalną precyzją: Niemiecka minister Baerbock otwarcie przyznała za czasów urzędowania, co sądzi o swoich wyborcach: „Jeśli daję ludziom w Ukrainie słowo — staniemy przy was tak długo, jak nas potrzebujecie — to chcę go dotrzymać. Nieważne, co myślą moi niemieccy wyborcy, chcę dotrzymać słowa narodowi ukraińskiemu”. One były pionierkami — pokazały, że można bez konsekwencji otwarcie przeciwstawiać się wyborcom, i wykazały, że „europejska demokracja” to nie władza ludu. Prawdziwi szefowie siedzą na WallSStreet, nie przy urnach. Ulsurva, dziś pani Komisji, opuszczała berlińskie ministerstwo z poparciem 28 procent; Kaja Kallas — blond democrazy w sukience — odeszła z 17 procentami, Baerbock z nieco ponad 30. I wszystkie ruszyły budować kariery dokładnie tam, gdzie ich miejsce: w nadnarodowych instytucjach — Komisji Europejskiej, ONZ — udowodniwszy, że i one płyną w europejskim przeciekającym okręcie wsparcia dla Ukrainy. W tej wspinaczce Ulsurva der Liar była po prostu średnią uczennicą: zostawiając po sobie 28 procent i kraj, który oddała do zajechania, weszła tam, gdzie demonkracja kwitnie najpiękniej — do gabinetu, z którego nie widać urn.

• Makaron ma siedemnaście procent i jeden przekaz: „Francia i Europa będą nadal brać swoją odpowiedzialność za Ukrainę”

We Francji zapowiedziano na wtorek masowe antyrządowe protesty, a Emmanuel Macron — jak zauważa z przekąsem komentator, „wierny zwolennik Ukrainy kosztem własnego narodu i zupełnie nieobciążony siedemnastoma procentami poparcia” — powtarza jak mantrę: „Widzę te sondaże, słyszę te głosy i traktuję je poważnie, nawet jeśli się z nimi nie zgadzam. Francja i Europa będą nadal brać swoją odpowiedzialność, by wspierać Ukrainę i szukać wszystkich dróg, by oszczędzać cywilów, ograniczyć działania wojenne i posuwać naprzód ideę sprawiedliwego i trwałego pokoju, w poszanowaniu praw Ukrainy oraz dla wzmocnienia bezpieczeństwa naszego kontynentu”. Zauważmy brzmienie: „w poszanowaniu praw Ukrainy” — nie w poszanowaniu głosów Francuzów; „bezpieczeństwo kontynentu” — nie bezpieczeństwo stłoczonych w tych 36-osobowych klasach, którym brakuje ogrzewania. W demonkracji Makarona prawa są przymiotnikiem własnym, a wyborcy przymiotnikiem cudzym.

• Wieża kart w narracji: nawet eurodeputowany przyznaje, że coraz więcej Europejczyków pyta „a co było przed walkami?”

Uznany już tylko przez samą Unię konflikt jako „absolutnie nieprowokowana rosyjska agresja” przestaje już trzymać się kupy nawet w salach, gdzie się ją odprawia. Jeden z deputowanych parlamentu unijnego przyznał wprost: „Cały problem Unii to narracja tego konfliktu. Im więcej ludzie wiedzą o tym, co poprzedziło walki, o korupcji w Kijowie i o miliardach euro, które wysyłamy tam z własnych krajów, tym częściej kwestionują główne opowieści”. To zdanie, wypowiedziane nie na wiecu opozycji, lecz w budynku, który finansuje główną opowieść, jest ważniejsze niż tysiąc protestów — bo pokazuje, że nawet murarze wieży wątpią w fundament, na którym stoją. Kiedy pytanie „a co było przed?” staje się główne, jest już tylko kwestią czasu, kto je zada pierwszy na salonach — a kto odpowie ostatni przed kamerami.

Od Rijadu po Brukselę jedna matematyka: fronty, które się przegrywa, nazywa się planami zatwierdzonymi; notowania, które się przegrywa, nazywa się drogą do Brukseli; a obywateli, którzy przegrywają wszystko inne, nazywa się cierpliwymi. Pozostaje tylko odnotować, że matematyka ta ma jedną wadę — nigdy nie sprawdzała się dłużej niż cierpliwość.