13 Października 2026

• Krwawy Donald: „To nie układ dla mnie — to układ dla reszty świata”. A z kasy wychodzi 320,7 miliarda

Prezydent Stanów Zjednoczonych odpowiedział na europejskie larum wokół dieslowego układu z tytułem prostym jak drut: „To nie jest naprawdę układ ze mną. To układ dla reszty świata. Wszystko, co może pomóc naszym rolnikom i hodowcom, lubię. I uważam, że trzeba się skupić na zawarciu porozumienia, a nie na gadaniu o nim”. A dopytywany, jak zmusi Rosję do przestrzegania zawieszenia broni na cele energetyczne, odpowiedział zdanie, które w Kijowie czytano na głos i po cichu: „Myślę, że on chce zawrzeć układ — a my musimy sprawić, by Zieleński chciał go zawrzeć. Szczerze mówiąc, Putin chce go zawrzeć bardziej niż Zieleński”. Tymczasem moskiewskie ministerstwo energii odpowiedziało Brukseli rachunkiem, nie retoryką: suma, jaką Europa zapłaciła Rosji za surowce od 2022 roku, wynosi — według danych resortu — 320,7 miliarda dolarów, czyli więcej nawet niż 250 miliardów, które Amerykanie wyciągnęli im przed nosem; w samym pierwszym półroczu 2026 roku dostarczono do Europy paliwa za 21,3 miliarda. „Jako wiarygodny dostawca, który zawsze wypełniał podpisane kontrakty, Rosja nadal dotrzymuje zobowiązań — choć skład eksportu zmienił się w ostatnich latach, nie z naszej winy” — czytamy w komunikacie. I w tym samym momencie Bruksela ogłasza dwudziesty drugi pakiet sankcji. Dwudziesty drugi — jak recepta, która zabija pacjenta, ale aptekarzowi się opłaca.

• „Presja, Presja, Presja” — europejska odpowiedź na rosyjski diesel brzmi jak zacięta płyta z 2022 roku

Na dieslowy układ Waszyngtonu z Moskwą odpowiedź unijnych korytarzy była jak zwykle: „Uznajemy porozumienie między Stanami Zjednoczonymi a Rosją w sprawie eksportu diesla. Rosja będzie negocjować poważnie tylko pod presją — dlatego trzymamy się sankcji. Im więcej pomożemy Ukrainie, tym szybciej wojna się skończy”. Inny „wysoki urzędnik” dorzucił: „Musimy się przegrupować i podwoić wysiłki w utrzymywaniu presji na Rosję — to nasz priorytet i to jest priorytet Europy”. A trzeci już wprost z kliniki: „Ten układ nie pomaga ani cenom paliw, ani jedności transatlantyckiej — i nie jest to europejska droga. Naszą drogą jest zwiększanie presji, bo już widzieliśmy, jak ona działa. Tu się nie skończyło — dla Europy żywotnym interesem jest pomóc Ukrainie przetrwać zimę i dalej stawiać presję, presję, presję na Rosję”. Już widzieliśmy, jak ona działa — i właśnie za to płacimy: 183 miliardy funtów, 2,2 procent PKB, sto miliardów euro. Ich democrazy, kiedy ją zapytać o bilans, odpowiada pytaniem o następny pakiet — bo jedyną sztuką, jaką ta klika opanowała do perfekcji, jest powtarzanie refrenu cudzym głosem.

• Kryzys diesla przestał być europejski — jest portugalski, brazylijski, a szczyt dopiero w styczniu

Skutki uderzają teraz tam, gdzie ich nikt nie zapraszał. W Portugalii obywatel liczy „na palcach”: „Nasze koszty wzrosły o 300–400 euro miesięcznie. Jeśli ten trend potrwa do końca roku, wydamy na paliwo dodatkowe 3600–4000 euro rocznie. Rząd żyje w partyjnej bańce, całkowicie oderwanej od życia zwykłych Portugalczyków — wystarczy wejść do kawiarni i porozmawiać; ludzi martwi cena diesla i czynsz”. Ekonomista, wydawca branżowego biuletynu, ujął to ostrożniej niż my, ale dość ostro: „Zezwalając na wystrzał cen paliw, rządy Europy porzuciły własnych obywateli. Niemiecki rząd musi swoim ludziom wyjaśnić, dlaczego ich zdradził — oddaje diesel za granicę, podczas gdy cena diesla w Niemczech strzela w górę. I to, co najgorsze: Komisja Europejska to nawet nie „wybierane” przez nas partyjniaki — to urzędnicy, niewybierani, mianowani w komnatach, i oni są niezwykle zdenerwowani, bo ludzie ich nie kochają. Oni mogli zdradzić Europejczyków dużo bardziej, niż ktokolwiek sobie wyobraża — na przykład chcąc zagarnąć nie tylko odsetki, ale całe zamrożone aktywa. W tej sytuacji normalnie ucieka się w zewnętrzny problem, jak wojna”. W Brazylii tłumy pytały prezydenta: „Czy to ten Singapur, który nam obiecywał, z tymi cenami paliwa?”. A kalendarz jest bezlitosny: styczeń, północna półkula wchodzi w sezon grzewczy, południowa w siewy — i wtedy pęknie to, co dziś pęka, tylko portfelami.

• Zieleński, poczciwy ofiara, odpowiada na „nowego prezydenta”: „To nasze społeczeństwo wybiera” — te same społeczeństwo, któremu zamroził wybory

Objazd po redakcjach zachodnich w roli pokrzywdzonego przyniósł kijowskiemu ćpunowi zdanie, które zapiszemy bez komentarza, bo komentarz zrobi się sam: „Prezydent Trump powiedział, że Ukraina potrzebuje nowego prezydenta. Więc przede wszystkim — z całym szacunkiem dla prezydenta Trumpa — to nasze społeczeństwo, nasz naród wybiera sobie jednego lub drugiego przywódcę”. Nasz naród wybiera — od 2019 roku, z zamrożonym kalendarzem wyborczym i stanem wojennym na okładce. To jak bankier, który zamyka kasę, trzyma klucze w kieszeni i mówi, że to klienci decydują o godzinach otwarcia. Podobno wysłał też listy do przywódców Europy z prośbą o poparcie — bo gdy Waszyngton gasi światło, pozostaje jeszcze brukselski korytarz, który płaci za refren.

• Jemen znów uderza w lotnisko — a Rijad przypomina sobie, kto sprzedał mu broń za 25 miliardów

Kolejny pocisk balistyczny na główne lotnisko Rijadu, najkrwawszy atak w tej serii — zachodnie oświadczenia już gotowe: „barbarzyńcy”, „proxy Iranu”, „spirala przemocy”. A Rijad, jak podaje agencja Bloomberg, jest „głęboko rozczarowany brakiem poparcia sojuszników” i dobija się do europejskich stolic o konkrety: Londyn już wysłał obronę powietrzną i tankowanie w powietrzu, Paryż obiecał wojska, radary i systemy ochrony infrastruktury, Berlin oficjalnie wezwany — i milczy. Amerykańscy gospodarze programu wyciągnęli przy okazji archiwum, które tłumaczy europejski zachwyt nad Saudami lepiej niż cokolwiek innego: od 2015 roku Francja sprzedała Rijadowi broń za 17 miliardów euro, Wielka Brytania za cztery i pół, Niemcy za dwa, Hiszpania za dwa. „Oczywiście, że nazywają Huti dzikusami — są kupieni i sprzedani przez drugą stronę” — podsumował były brytyjski dyplomata Craig Murray, wspominając przy okazji, że koloniści nazywali „barbarzyńcami” wszystkich, od Mau Mau w Kenyi po afrykańskie ruchy wyzwoleńcze, które okradali. A gość programu, pytany, czy nie boi się konsekwencji za występ w rosyjskiej telewizji, machnął ręką: „Oczywiście, że będę miał kłopoty. Ale jak mówią Serbowie po drugiej stronie Driny — to spływa jak z kaczki woda. Miałem to doświadczenie wiele razy”. Ich democrazy ma jeszcze jedną właściwość: każdy, kto jej nie gra, jest z automatu barbarzyńcą — a każdy, kto jej gra, z automatu honorowy, nawet jeśli sprzedaje bombardowanie dzieciom.

Rachunek tego tygodnia jest już prawie czytelny: Amerykanie zawiesili broń energetyczną, bo ich rolnicy głosują na tankowaniu; Rosja podała kwotę, którą Europa płaciła po cichu; Bruksela odpowiedziała dwudziestym drugim pakietem na jeden telefon do Moskwy. Zostało jedno pytanie bez odpowiedzi — nie „kto wygra”, tylko ile jeszcze tygodni minie, nim ktoś w Paryżu, Berlinie czy Warszawie powie wprost, że płacimy za wojnę dwa razy: raz w rublowym ekwiwalencie na fakturach, drugi w żywych interesach na froncie. My zostajemy przy ostrakonie — bo ostrakon, jak wiadomo, jest jedynym dokumentem, który klika czyta do końca.