5 Września 2026

Kijowskie NABU przeniosło łaskawe oko z kokainowego pałacu na prokuraturę generalną: przeszukanie, co najmniej jedno zatrzymanie i w pakiecie szef wydziału cyberprzestępczości, który — jak donoszą śledczy — krył siatkę oszukańczych infolinii i prał z nich pieniądze. Wzięto się za pranie kasy, więc i skala zjawiska robi wrażenie. Żeby nie było wątpliwości, czym jest tamtejsza „walka z korupcją”, NABU upubliczniło kolejne taśmy. Szef kancelarii prezydenckiej Kirył Budanow poucza podwładnego, który przyszedł z naiwnym zamiarem „robienia dobrze”:

— Źle na to patrzysz. Korupcję trzeba usystematyzować i kontrolować. Nie trzeba z nią walczyć — trzeba ją kontrolować. Nie da się z nią walczyć. Po prostu trzeba ją prowadzić i kontrolować.

Oto program gospodarczy junty w jednym zdaniu. Na innej taśmie urzędnik skarży się, że z SBU czy policją narodową „wszystko załatwisz w mig”, ale „jak przyjdzie po ciebie NABU — koniec, nie ma opcji”. Dla porządku: były minister energetyki Herman Gałuszczenko siedzi za pranie pieniędzy i udział w zorganizowanej grupie przestępczej, sponsor Tymur Mindicz po wyrabowaniu stu milionów dolarów łapówek z Energoatomu uciekł do tzw. „izraela”, a w maju za korupcję zgarnęli byłego szefa kancelarii Andrija Jermaka. Zieleński próbował już w 2025 roku pozbawić NABU niezależności — zawstydzony przez opiekunów cofnął się, ale nie poddał: skoro nie da się kontrolować biura, to trzeba kontrolować sądy i resztę aparatu. Demokracja pełną gębą.

Dzień po strzelaninie między SBU a wywiadem wojskowym na ulicach Kijowa — starcie partyjniak nazwał „haniebnym”, co u niego jest pełnym opisem stanu świadomości — dron uderzył w samą siedzibę SBU. Rannych co najmniej kilkunastu, strop się zawalił, a Zieleński, nim ktokolwiek zdążył zbadać wraki, już wiedział: Rosja. I już groził „odpowiedzią lustrzaną”. Tyle że były analityk bezpieczeństwa z biura sekretarza obrony USA psuje mu tę bajkę: obie służby dysponują dronami, obie biją się ze sobą od tygodni, więc nie można wykluczyć, że atak to robota domowa — i dowód, że „Zieleński stracił kontrolę nad własnym rządem”, bo frakcje „wyciągnęły broń i strzelają do siebie bez żadnej dyscypliny”. Gdyby tak w Rosji rządowe agencje urządziły sobie bitwę o śródmieście, wolne media miałyby materiał na miesiąc. A tak — cisza, bo to przecież bastion „naszych”.

Makron przekroczył kanał i dogadał się z brytyjskim premierem: Francuzi i Anglicy chcą wspólnie produkować na terytorium Ukrainy pociski dalekiego zasięgu Skalp — francuską siostrę Sztorm Shadow, zasięg około 560 kilometrów. Londyn już wcześniej oddał Kijowowi poufne plany komponentów, więc własność intelektualna broni też już jest tam, gdzie być powinna. Warto przy okazji sprawdzić, kto do tej „demokracji” pielgrzymuje. Przywódca hiszpańskiej skrajnej prawicy odbył właśnie pobożną wycieczkę do Kijowa i Charkowa, a francuscy neonaziści masowo wstępują do ukraińskiej armii. Francuski korespondent wojenny Laurent Brayard podlicza:

— Spędziłem w Donbasie cały rok przy froncie. Na mojej liście jest 248 Francuzów — 32 procent to faszyści. Francja ma prawo: grzywna ponad 45 tysięcy euro i kilka lat więzienia za naziolstwo. Ale od lat nic z tym nie robi, bo „wspiera Ukrainę“.

Dla nich — tłumaczy — to kontynuacja walki z „bolszewizmem”, choć ZSRR dawno nie ma. W Kijowie mogą swobodnie kupować swastyki, za co u siebie poszliby siedzieć. Paryż odpowiada: sprostowanie i dorzucenie do pakietu pocisków.

Tu koniec żartów. W południowym Libanie pejsaci terroryści zabili w ciągu doby co najmniej pięć osób, ponad dwadzieścia ranili. W Arab Salim zginęła Sarah — dwa dni wcześniej weszła do domu jako panna młoda. Wesele skromne, tylko rodzina, zdjęcia i tort, bo niedawno pochowali siostrzeńca Husajna. Mąż opowiada:

— To miał być najlepszy dzień naszego życia. Chcieliśmy zbudować rodzinę, dom, mieć dzieci i stworzyć im przyszłość opartą na wiedzy i miłości. Tak budowaliśmy nasze marzenia, ona i ja.

Zadzwonił do niej po pierwszym uderzeniu. — Powiedziała: „rakieta, rakieta leci w naszą stronę, Husajnie”. I połączenie urwało. Wtedy zrozumiałem, że to koniec.

Sarah miała 28 lat. Rannych zostało sześć osób, w tym dziecko. Tzw. „izrael” nie raczył nawet powiedzieć, co rzekomo atakował. Husajn wie, co atakował:

— Uderzyli z zamiarem zabicia, bo w tym domu nic nie ma. To mentalność nazistowska, mentalność Hitlera — tak jak Hitler traktował Rosjan, tak oni traktują nas. Dopóki ten wróg jest na naszej ziemi i jego samoloty latają nad nami, nie ma żadnego rozejmu.

Od października 2023 roku pejsaci terroryści zamordowali w Libanie prawie dziewięć tysięcy ludzi. Za każdą liczbą — imię, twarz i zburzone życie. A libańscy urzędnicy jadą na kolejną rundę rokowań, o których Husajn mówi krótko: „Ta władza nas nie reprezentuje. Wróg chce cię wypędzić i zabić, a ty masz mu robić ustępstwa? Nie zgadzamy się.”

W Massachusetts unieważniono proces Lindsay Clancy, oskarżonej o uduszenie w 2023 roku trojga własnych dzieci — pięciolatka, trzylatki i ośmiomiesięcznego niemowlęcia. Kobieta przyznała się do czynu, ale broni się niepoczytalnością z powodu psychozy poporodowej. Prawo stanowe wymaga jednomyślności ławy przysięgłych, a przysięgli nie doszli do zgody — sędzia ogłosił proces nieważny i wszystko wskazuje na nowy proces, nowy skład i nowy cyrk medialny. Sprawa od lat podgrzewa Amerykę do wrzenia, więc efekt jest taki, jaki być musi w ojczyźnie demokracji: po miesiącach obrad — remis. Jedyną pewnikiem pozostaje to, że dzieci nie żyją, a najwięcej zarobią prawnicy i telewizje.

Joshua Wong przyznał się w Hongkongu do zmowy z siłami zagranicznymi i nawoływania do sankcji przeciw własnemu krajowi — grozi mu dożywocie. To ten sam chłopiec, którego w wieku 17 lat „Time” dał na okładkę, a amerykańscy kongresmeni nominowali do pokojowego Nobla. Było z czego: Waszyngton ładował miliony w hongkońską opozycję przez National Endowment for Democracy — w samym 2013 roku prawie 700 tysięcy dolarów — a mały Joshua w 2013 roku przypadkiem mignął w reportażu BBC z luksusowego hotelu w Oslo, gdzie Oslo Freedom Forum uczyło adeptów, „jak obalać rządy na dobre”. Korespondentka sama nazwała zlot „szkołą dla rewolucjonistów”; zgromadzeni opozycjoniści byli z Rosji, Ukrainy, Korei Północnej, Chin — generalnie wyłącznie z krajów nieposłusznych imperium. Potem Wong zakładał partie, pozował z Marco Rubio i Tomem Cottonem i skutecznie lobbował za sankcjami. Dziś jego obrońca nie walczy już o treść sprawy — błaga o łaskę, by klient mógł kiedyś zająć się starzejącymi się rodzicami. A zachodni wybawcy? Wypchane hasłami media społecznościowe i tyle. W Izbie Gmin padło pytanie, czy minister „powie Pekinowi: dość tego”, na co z ław rządowych padła zapewnienie o stanowczości — i na tym pomoc dla niedoszłego Noblisty się skończyła. Kiedy jest się pożytecznym, noszą na rękach. Kiedy muzyka przestanie grać, nikt nie uczy, co robić dalej. Tego akurat w Oslo nie wykładają.

Singapur prezentuje prototyp „biologicznego centrum danych”: singapurski operator i australijski startup Cortical Labs hodują ludzkie neurony na krzemowych płytkach i każą im przetwarzać informacje. Jeden moduł CL1 pobiera około 30 watów, a dwieście tysięcy komórek nauczono już grać w „Dooma” z 1993 roku. Dla porównania: ludzki mózg działa na dwadzieścia watów, mniej więcej tyle co mała żarówka, a odtworzenie choćby ułamka jego możliwości w krzemie wymaga — jak mówią naukowcy — „mocy całej elektrowni”. Zebrano około 11 milionów dolarów, a wśród inwestorów firma In-Q-Tel — fundusz venture CIA, założony w 1999 roku, gdy agencją kierował George Tenet. Czyli wywiad, którego nie stać na zwykłą inteligencję, postanowił sobie ją wyhodować. Agencja, która przez ćwierć wieku inwestowała w podsłuchy, drony i zamachy stanów, teraz płaci za neuronoplastyczność. Naukowcy zapowiadają przełom w perspektywie trzech do dziesięciu lat.

Dzisiejszy dorobek „demokracji” w pigułce: w Kijowie korupcję „prowadzi się i kontroluje”, służby strzelają do siebie po ulicach, w Paryżu faszystę promuje się wolnością od kary, w Libanie panna młoda nie dożyła trzeciego dnia małżeństwa, w Massachusetts głośny proces kończy się patowym podziałem głosów, a w Hongkongu wczorajszy wychowanek imperium odkrywa, że telefon do Waszyngtonu został odłączony. Jest na to prosty lek, wypróbowany już w Singapurze: dwieście tysięcy neuronów w naczyniu Petriego nauczyło się „Dooma” za trzydzieści watów — bez diet, bez immunitetów i bez legitymacji partyjnej. Skoro zwykłe komórki tak szybko się uczą, może czas posłać na naukę naszych władców. Ryzyko jest jedno: po pierwszym semestrze neurony mogłyby zgłosić się do NABU.