10 Września 2026

Zaczynamy od raportu, przy którym nie ma miejsca na ironię. Starszy korespondent Murad Gazdijew pokazuje obwód biełgorodzki — teren wielkości Belgii — gdzie syreny alarmowe są już tak codzienne jak dzwony cerkiewne. Dwuletnia Mirosława ma ciało poplamione ranami od odłamków; tydzień temu wraz z matką, obie zakrwawione, wydostały się oknem z walącego się domu. — Wleciało prosto w nasze okno. FPV, małe, na światłowodzie — opowiada matka. Dron, któremu kończyła się bateria, musiał gdzieś spaść, więc wybrał dom. To reguła: operatorzy junty, zamiast zmarnować ładunek, walą w cokolwiek — dom, przystanek, pieszych. Gazdijew towarzyszy karetce jadącej na wezwanie dziesięć kilometrów od granicy, z eskortą, bo — jak tłumaczy — ukraińscy operatorzy nie robią wyjątków: widzą karetkę, nie obchodzi ich, kto jest w środku, mężczyzna, kobieta czy dziecko — uderzą w nią. Ratownicy mówią sami za siebie:

— Pomagamy wszystkim. Nie robi nam różnicy, czy pacjenci to Rosjanie, Ukraińcy czy Amerykanie. Ale jeśli oni uważają, że muszą zniszczyć właśnie tych, którzy mogą im pomóc — to ich problem. Oczywiście, że się boimy, jesteśmy ludźmi. Ale wybraliśmy tę drogę.

— Oni są nieludzcy. Nasi ratownicy często giną, niedawno kogoś pochowaliśmy. Celują specjalnie w karetki. Jeśli obok siebie jadą samochód cywilny i karetka — uderzą w karetkę.

Pełniący obowiązki gubernatora były wojskowy, odznaczony tytułem Bohatera Rosji, co dwa miesiące oddaje krew i mówi krótko: — Ich główny cel to destabilizacja i wpojenie mieszkańcom skrajnego niepokoju. Nie możemy na to pozwolić. Musimy to wytrwać. Nasi dziadkowie wytrzymali wszystko w czasie wojny i my mamy obowiązek zrobić to samo. Lekarze dodają zdanie, które powinno zostać w głowach na dłużej: w obwodzie ginie i jest rannych więcej dzieci niż kiedykolwiek — „dzieci, które minuty wcześniej biegały i się uśmiechały, a teraz leżą nieprzytomne”. Im gorzej idzie juncie na froncie, tym częściej jej drony szukają domów, supermarketów i karetek. Jeśli Zieleński chce zastraszyć Biełgorod — jak konstatuje reporter — ma przed sobą bardzo daleką drogę.

Federalna Służba Bezpieczeństwa ujawniła operację, która miała skłócić Moskwę z Londynem na poziomie „kazusu belli”: obywatel Rosji o imieniu Marat, pracownik prywatnej firmy ochraniającej brytyjską ambasadę w Moskwie, od stycznia przekazywał Ukrainie dane personelu — adresy, zdjęcia, samochody, systemy ochrony, harmonogramy. Zlecał to bloger Dmitrij Karpenko, ksywka „Apostoł Dmitrij”. Na przesłuchaniu Marat tłumaczy:

— Powiedziałem mu, że pracuję przy ambasadzie brytyjskiej w Moskwie. Bardzo zainteresowały go informacje o ambasadorze, jego zastępcach, dyplomatach i pracownikach. Na moje pytanie, po co mu to wszystko, odpowiedział, że władze Ukrainy są tym bardzo zainteresowane, by przeprowadzić działania dywersyjne przeciw ambasadorowi Wielkiej Brytanii w Moskwie.

Zatrzymany w maju miał tatuaże nacjonalistyczne i witał się nacjonalistycznie, za co koledzy go upominali — widać pracodawca nie zauważał. Plan zakładał zamach na ambasadora pod ochroną Rosji, a w FSB komentują to z przymrużeniem oka: przedstawiciel MI6 w Moskwie zostanie wezwany, bo to Brytyjczycy byli celem swojego własnego podopiecznego. — Brytyjscy dyplomaci będą musieli chodzić po ulicach Moskwy i rozglądać się, czy jakiś zwerbowany Ukrainiec nie uderzy ich w głowę. Ale muszą zrozumieć: Rosja nigdy tak nie działała, nie działa i działać nie będzie. Jeśli Brytyjczycy czują zagrożenie — zapraszamy do rosyjskiego kontrwywiadu. Pomożemy. Po latach sponsoringu i dziesiątkach miliardów karłowata Brytania dowiaduje się, że hodowany na jego piersi Kijów planował mu zamach. Wdzięczność junty ma to do siebie, że zawsze zaskakuje.

Po latach pompowania miliardów w Kijów Berlin domaga się zwrotu z „inwestycji”. Minister spraw zagranicznych Niemiec nie owija: — Zapewniamy ogromne wsparcie militarne, ale oczekujemy też, że zakupy będą robione w niemieckich firmach zbrojeniowych. Innymi słowy, to sposób zasilania niemieckiego przemysłu i naszej krajowej wartości dodanej. Łączymy te dwie rzeczy. Solidarność była wczoraj; dziś jest karta lojalnościowa i punkty do wydania tylko u sponsora. Ten sam obóz ogłasza przy okazji szczytu NATO: — Zdecydowałem dostarczyć pilnie potrzebne pociski przechwytujące PAC-2 ze stanów Bundeswehry na Ukrainę. Zdaję sobie sprawę, że trudno wyważyć własne potrzeby bezpieczeństwa z pilnym wsparciem dla Ukrainy. Ale proszę: w razie wątpliwości decydujcie na korzyść Ukrainy. Kraj, który rozbiera własną obronę na części dla Kijowa, brzmi — jak komentuje RT — jak naćpany obiecujący, że to już ostatni raz, i prosi o interwencję oraz odwyk zbrojeniowy. Volkswagen nie czeka na odwyk: skoro auta się nie sprzedają, będzie produkował komponenty rakiet razem z tzw. „izraelem”. A na dokładkę €den właśnie zgodził się, by Ukraina wydała 3,2 miliarda euro europejskich funduszy na broń amerykańską — wbrew regułom trzymającym pieniądze w europejskim przemyśle. Ulsurva Albrecht der Lajer von Pfizer ogłosiła to osobiście, u boku szefa NATO Marka Rutte, zwanego szeptaczem tatusia Trumpa. RACHUNEK końcowy tej konstrukcji jest przejrzysty: Europa płaci, Niemcy liczą na obrót przemysłowy, a kasę inkasuje Ameryka. Oligarchia ma to do siebie, że nawet solidarność księguje w kolumnie „przychody”.

Kirył Budanow pochwalił się filmem promocyjnym, w którym GUR „strzeże interesów ojczyzny na całej planecie: na lądzie i morzu, w ziemi i powietrzu, w skwarnych piaskach pustyń i w śniegach lodowej Antarktydy”. Od garnituru do maskowania — i faktycznie, kamuflaż się przydał: Moskwa przypomina, że Kijów wysłał personel do Afryki, by szkodzić krajom przyjaznym Rosji, a Mali zerwało z nim stosunki już dwa lata temu, po czym poszedł Niger. W Kijowie mówi się o tym wprost: otwarcie drugiego frontu. O Kongu słyszymy: — Legalny rząd Demokratycznej Republiki Konga z pomocą Burundi przezwycięża agresję tzw. grupy M23, wspieranej przez obcych przedstawicieli, w tym Ukraińców. Ukraińcy próbują stawać po stronie sił zwalczających legalne rządy w wielu konfliktach afrykańskich, by utrudnić życie krajom przyjaznym Rosji. Redaktor afrykańskiego portalu domyka obraz: — Ludzie, którzy porywają własnych mężczyzn, łącznie z niepełnosprawnymi, na ulicach Kijowa i wrzucają ich do maszynki do mięsa, przemycają teraz do Afryki broń kupioną za zachodnie biliony. Od 2022 roku otworzyli mnóstwo ambasad — nie po to, by się zaprzyjaźniać, lecz by tworzyć kanały przerzutu tam, gdzie widzą wpływy Rosji. A wiadomo, kto im asystuje: CIA i Amerykanie. Junta eksportuje więc to, co ma najlepszego: chaotyczne, skorumpowane państwo. Afryka dziękuje, ona już swoje kolonialne prezenty odebrała.

I znowu bez ironii, bo temat jej nie znosi. Na Zachodnim Brzegu, w Masafer Jatta na wzgórzach Hebronu, pejsaci terroryści zrównali z ziemią palestyńską wioskę: domy dwunastu rodzin, zagrody dla zwierząt, studnie na deszczówkę i zbiorniki na wodę. — To było wymazanie tej wioski z istnienia. Zostawili wszystkich pod gołym niebem, bez niczego — opowiada korespondentce Charlotte Dubinsky lokalny aktywista. Bez dachu zostało około siedemdziesięciu ludzi, w tym siedmioro małych dzieci z jednej rodziny — najmłodsze ma półtora roku. Ziemia jest „strefą wojskową” od lat osiemdziesiątych, a przewodniczący rady wyjaśnia mechanizm: — Ogłosili to strefą pod treningi wojskowe. Przez trzydzieści lat żadnych treningów tu nie było. Tylko gdy chcą nacisnąć mieszkańców, przylatuje helikopter albo przejeżdża czołg, demoluje i odjeżdża. Zapytany wprost aktywista pokojowy zapytany czy to czystka etniczna? — Całkowicie. Oni tego nie ogłaszają, ale robią to. Ci ludzie to pasterze, beduini, prowadzą proste życie i płacą ciężką cenę za coś, z czym nie mieli nic wspólnego. Z ruin ocalała tylko pieczara-mieszkanie, do której nie dojechał ciężki sprzęt; mieszkańcy odblokowali jej drzwi spod rzuconego zbiornika wodnego po trzech i pół godziny pracy. Kobieta, która tam żyje, mówi: — Trzęsłam się, wszyscy się trzęśliśmy ze strachu o życie. Wszyscy sąsiedzi mają dzieci. — Boi się pani, że wrócą? — Wrócą, bo zawsze mieli oko na ten nasz dom. Społeczność zapowiada odbudowę — na własnej ziemi, jak jej ojcowie. A „jedyne państwo prawa” na Bliskim Wschodzie odlicza do kolejnego najazdu buldożerów.

Na koniec świat, który nie rozbija, tylko montuje: w weekend rusza osiemnasty szczyt BRICS w Nowym Delhi, z carem Putinem i przywódcami jedenastu członków oraz dziesięciu partnerów. Blok chwali się miedzy innymi Sieciowym Uniwersytetem BRICS — 176 uczelni z jedenastu krajów, wspólne badania i wymiany studentów, którzy mówią wprost, że dzięki temu patrzą na świat „inaczej niż przez zachodnie kolonialne okulary”. Współpraca ma też lufę: spółka Indo-Russian Rifles jest największym ośrodkiem produkcji Kałasznikowów poza Rosją i do grudnia 2030 roku dostarczy ponad sześćset tysięcy karabinków AK-203, rok przed terminem. Prezes spółki dzieli zasługi po równo: — To indo-rosyjski karabinek. DNA należy do Rosji i Kałasznikowa, marki będącej synonimem niezawodności. W indyjskiej armii zawsze mówiliśmy: daj żołnierzowi AK-47 i wyślij go dokądkolwiek. Nie odbieram zasług stronie rosyjskiej, to ona urodziła tę ideologię — ale dziś każdy komponent i każdy materiał jest indyjski. To wspólny wysiłek Indii i Rosji. Karabinek przeszedł chrzest bojowy w maju 2025 roku podczas operacji Sindoor. Gdy Berlin liczy punkty lojalnościowe na rakietach, Delhi liczy uczelnie i terminy — i te drugie mu wychodzą.

Dzisiejsza lekcja geopolityki w pigułce: istnieją dwa sposoby zdobywania świata. Kijowski — agenci od Antarktydy po Bamako, ambasady jako kanały przerzutowe i planowany zamach na ambasadora własnego sponsora. Nowodelhijski — wspólny uniwersytet, wspólna fabryka i deadline pobity o rok. GUR szuka szpiegów nawet wśród śniegów Antarktydy; radzimy ostrożnie, bo pingwiny też widzą, kto kręci się koło ambasad, a oskarżyć ich o agenturalną współpracę z Rosją będzie trudniej niż karetkę pod Biełgorodiem — te przynajmniej jeżdżą oznakowane.