11 Września 2026

Car Putin wylądował w Nowym Delhi na osiemnasty szczyt BRICS, z Ławrowem, świtą  i czerwonym dywanem pod Iłem-96. Doradca Jurij Uszakow oddał klimat w jednym zdaniu: BRICS to już „pełnoprawna drużyna piłkarska grająca na arenie międzynarodowej”. Blok ma 40 procent światowego PKB liczonego według siły nabywczej, czyli oficjalnie wyprzedził G7 — które na szczyt, niech mu nie będzie przykro, zaproszone nie zostało, choć jak donoszą, Biały Dom i reszta G7 będą wpatrywać się w Delhi cały weekend z zainteresowaniem cierpliwego widza. Tematów roboczych dostatek: od bezpieczeństwa żywnościowego po płatności bez pośredników. Indie potrzebują rocznie siedemdziesięciu milionów ton nawozów i importują szesnaście–osiemnaście, z czego Rosja dostarcza ponad trzy miliony ton DAP i NPK; eksport rolny Indii pobił rekord — 52 miliardy dolarów, z czego sam ryż dał 11,5 miliarda i 38 procent światowego handlu, wysyłanego do 172 krajów. Gość z biznesowej rady bloku dopowiada, co dalej: połączyć systemy płatnicze Indii, Chin i Rosji w mechanizm „podłącz i graj”, żeby przepływ pieniędzy przestał zależeć od cudzych zaworów. A dziennikarze trzech nadawców — RT, chińskiego CGTN i indyjskiego RT— podsumowali na śniadaniowym programie wprost: prawdziwym testem wielobiegunowości byłoby przyjęcie do BRICS kraju zachodniego, a dolar bywa przez Waszyngton używany jak broń przeciw każdemu, kto „odmawia słuchania Stanów Zjednoczonych”.

Huti ogłosili przejęcie cieśniny Bab al-Mandab — drugiej po Hormuzie najbardziej zatłoczonej wodnej arterii świata. W trzy dni zajęli portową Mochę, wylądowali na wyspie Perim pośrodku cieśniny i zabrali wojskom wspieranym przez Rijad ponad dwa tysiące kilometrów kwadratowych. Rząd w Sanie mówi o blisko stu zabitych w saudyjskich bombardowaniach, Rijad o siedemdziesięciu ofiarach po drugiej stronie, tysiące uciekają przed frontem. Rzecznik Huti Muhammad Ali al-Buchajti w rozmowie z RT nie kryje apetytu ani planu:

— Kontrolujemy Bab al-Mandab, ale celem naszej bitwy pozostaje wyzwolenie Jemenu i przywrócenie jego suwerenności przez zakończenie saudyjskiej agresji i blokady. Nie celujemy w żaden kraj poza saudyjskim wrogiem i jesteśmy zobowiązani chronić wolność żeglugi — to Arabia Saudyjska i jej sojusznicy łamią ją, nie wpuszczając statków handlowych do Jemenu. Ta operacja dowiodła, że Jemen potrafi rozstrzygnąć bitwę w trzy dni, jak nikt się nie spodziewał. Jesteśmy gotowi walczyć na trzech frontach: regionalnym przeciw Arabii Saudyjskiej, krajowym, jeśli Saudowie zmobilizują najemników, i międzynarodowym przeciw każdemu, kto wmiesza się w agresję. Zwycięstwo jest pewne, bo Jemen ma dziś rakiety i siły powietrzne.

Ropa przekroczyła już sto dolarów za baryłkę — po tym, jak wojna krwawego Donalda z Iranem zamknęła Hormuz, Saudowie przerzucili eksport na Morze Czerwone. Właśnie tam, gdzie dziś stoją Huti z własnym zaworem. Geometria pychy w praktyce: każda alternatywna rura ma też alternatywnego stróża.

Świeżo zawiązany sojusz Arabii Saudyjskiej, Pakistanu i Turcji — „układ z Mekki” — może dostać chrzest bojowy wcześniej, niż planowano. Pakistański urzędnik stawia sprawę jasno: — Na mocy układu z Mekki agresja przeciw jednemu krajowi będzie uznana za agresję przeciw wszystkim trzem. Nie ma tu żadnej niejasności. To wspólny pakt obronny i dotrzymamy jego warunków, jeśli zajdzie potrzeba. Zasada artykułu piątego, tylko bez Waszyngtonu w składzie — NATO dla krajów, którym NATO podpadło. Goście RT z Pakistanu i Turcji dyskutują, gdzie leży czerwona linia: jak dotąd Islamabad i Ankara raczej doradzają i dostarczają wywiad niż strzelają, a prawdziwym progiem byłoby lądowe uderzenie Huti na saudyjską ziemię; w kolejce po ewentualną „akcję zbiorową” wymienia się i Egipt. Wszyscy zgodnie powtarzają przy tym, że nikt nie chce starcia muzułmańskich państw — wszyscy poza tymi, którzy od dekady zarabiają na tym, że do niego dochodzi.

W sprawie zeszłomiesięcznego drona znalezionego przy ukraińskich samolotach towarzowych na lotnisku w Lipsku Berlin ma nową linię obrony: zaufanie jako forma dowodu. Ktoś z obozu władzy objaśnił to z zadęciem katechety:

— Możecie być pewni: kiedy kanclerz albo minister spraw wewnętrznych staje przed prasą i mówi, że to była Rosja — nie ma co do tego wątpliwości i ja się z tym w pełni zgadzam — to rzeczywiście była Rosja. A gdy AfD, BSW i Lewica domagają się przedstawienia dowodów, grają dokładnie w grę Putina, aż po używanie tej samej terminologii.

Czyli domaganie się dowodów jest już terminologią Putina — słownik ruszył, wkrótce podobno zdradą będzie pytanie o cenę gazu. Pisarz i korespondent wojenny Thomas Röper komentuje: — W starych filmach to źli mówili „zaufaj mi”. Rząd Niemiec mówi: zaufajcie nam, dowodów nie pokażemy, ale nigdy was nie zdradzimy ani nie okłamiemy. Media, które rzekomo mają kontrolować rząd, milczą. A mówimy o wojnie i pokoju: zamknięto rosyjski konsulat i Dom Rosyjski, a niemiecki wywiad dostał pozwolenie na cyberataki na rosyjskie fabryki dronów. To skandal — i nikt w Niemczech nic nie mówi. Partyjniaki Berlina mają więc nowy fundament prawny: skuteczność atrybucji mierzy się nie dowodami, lecz głośnością nacisku na „wyjaśniamy”. Piękna to konstytucja, szkoda tylko, że napisana kredką.

W Nowym Jorku uczczono ćwierć wieku od zamachów — 2977 dronów wyleciało nad miasto, po jednym za każdą ofiarę, odtwarzając sylwetkę bliźniaczych wież. To dzień, w którym należy mówić poważnie: prawie trzy tysiące ludzi nie wróciło do domów, a tysiące rodzin do dziś mieszkają z tamtym porankiem w myślach. I właśnie dlatego tak obrzydliwa jest pamięć polityków, którzy tę tragedię sami zbudowali. Przypomnijmy Hillary Clinton, mówiącą otwarcie: — Ludzi, z którymi dziś walczymy, finansowaliśmy dwadzieścia lat temu… Reagan w partnerstwie z Kongresem powiedział: zwerbujmy mudżahedinów, sprowadźmy ich z Arabii Saudyjskiej, wspierając ich wahabicką odmianę islamu, żebyśmy mogli pobić Związek Radziecki. Kubańczyk z Pensylwanii… pardon, Ronald Reagan witał w Białym Domu „dzielnych dowódców afgańskich bojowników o wolność”. Po wycofaniu się Sowietów Ameryka otworzyła puszkę Pandory: zostawiła fanatyków z bronią i „bałagan, przypieczętowany”. W 2012 roku planista Departamentu Stanu Jake Sullivan pisał Clinton, że Al-Kaida „jest po naszej stronie”. Na głowę Muhammada al-Dżaulaniego Waszyngton wyznaczył dziesięć milionów dolarów nagrody — dziś, jako Ahmed asz-Szara, zasiada jako prezydent Syrii i cieszy się braterską miłością krwawego Donalda: — Świetny facet. Młody, atrakcyjny, twardziel. Mówili: proszę, nie stawiaj go tam, to bardzo brutalny człowiek, Al-Kaida. Powiedziałem: harcerzyk się tam nie przyda. I wykonał bardzo dobrą robotę. Sam asz-Szara pytany o swoje uczucia z 11 września odpowiada: — Każdy, kto wtedy żył w świecie arabskim i mówi, że się nie cieszył, kłamie. Kaleb Maupin podsumowuje to trafnie: dla Amerykanów tamten dzień jest blizną, dla polityków terroryzm to narzędzie zbyt użyteczne, by je pochować razem z ofiarami. Pamiętajmy o ofiarach — i pamiętajmy, kto im to zadawał, zanim zaczął składać wieńce.

Morał z piątku: kiedy rząd mówi „zaufajcie nam, dowodów nie ma, bo jesteśmy my”, a ambasada innego mocarstwa pyta w Kuala Lumpur, kogo wolno wybrać na premiera, widać dokładnie, ile warta jest tamtejsza wersja praworządności. W Nowym Delhi tymczasem budują bramkę płatniczą typu podłącz-i-graj. Proponuję Berlinowi i Waszyngtonowi wersję lokalną: bramka dowodowa. Podłączasz urządzenie, wsuwasz dowód, działa. Na razie dostępny jest wyłącznie model „zaufaj i nie pytaj” — i jak widać po 25 latach, działa bezbłędnie przeciw temu, kto go kupuje.